Eind maart schreven we onze eerste terugblik: één maand Woord & Geest. We deelden cijfers die ons stil maakten, vertelden over de overgang van collectief naar een eindredacteur, en kondigden aan dat we vanaf april drie keer per week zouden publiceren: een blog op maandag, een op donderdag, en op zaterdag een dieptestudie. We schreven toen dat we geleerd hadden hoe groot de honger naar eerlijkheid in de kerk is. Die les staat nog overeind. Sterker nog, hij is alleen maar dieper geworden.
In de twee maanden die volgden hebben we die belofte waargemaakt. Blogs over een lichaam dat tempel heet maar wordt behandeld als bijzaak. Over een dominee die een algoritme begint te worden. Over een Visser die geduldig is en lijnen die scheuren. Over de tweede helft van de crisis in Bethel. Over een boek dat drieduizend jaar overleefde en nu stil op de plank ligt. En een fictief verhaal dat we niet eerder durfden, over een moslim die voor het eerst de stem hoort die zijn naam kent.
En de mails blijven komen. Met ideeën, met bemoediging, met scherpe kritiek. Dat is goed. We lezen alles. We beantwoorden alles. Sommige mails zetten ons een week aan het denken voordat we reageren. Sommige laten zien dat we iets gemist hebben. Andere laten zien dat we precies de juiste snaar raakten op het juiste moment. Allemaal welkom.
Wat ik nu vanaf hier ga vertellen
Vanaf hier schrijf ik wat vaker vanuit de ik-vorm. Niet omdat het collectief verdwenen is, maar omdat het tijd wordt dat ik mij als eindredacteur prominenter laat horen. De redacteuren hebben aangegeven: wie de knopen doorhakt, mag ook achter het werk staan. Of in elk geval met een stem. Een naam deel ik nu nog niet, dat komt nog wel.
Ik zit deze maanden veel in de mail. Veel van jullie schrijven dat jullie waarderen hoe wij dingen aanpakken. Geen blad voor de mond. Maar ook geen kerkelijke afrekencultuur. Wij doen niet aan objectiviteit, en doen daar ook niet geheimzinnig over. Wij schrijven subjectief, vanuit een overtuiging, met oog voor de andere kant. Dat is een lastige balans. Soms knalt een stuk hard binnen, soms blijft het juist ingehouden. Soms duiken we vier of vijf keer dezelfde kwestie in vanuit een andere hoek, omdat één blog niet genoeg is om recht te doen aan wat er speelt. Iemand mailde laatst dat dat zijn unieke kracht is. “Jullie schrijven niet om gelijk te krijgen, jullie schrijven om eerlijk te zijn.” Dat raakte me. Want dat is precies wat ik wil. En dat is ook waarom we gaan uitbreiden.
Niet alleen meer blogs. Meer diepte.
Tot nu toe waren onze stukken redelijk losstaand. Een blog hier, een blog daar, en op zaterdag een dieptestudie die nét even langer was dan de rest. Daar komt iets bij.
Vanaf mei starten we met meerdelige reeksen. Stukken die je niet in één avond uitleest. Series die een onderwerp van alle kanten bekijken, soms verhalend, soms beschouwend, soms onderzoekend. We doen dat omdat veel van jullie aangaven dat juist die diepgang aanslaat. De eerdere blogs die uit twee delen bestonden zijn zeer vaak gelezen. Een lezer schreef het mooi: “Ik wil niet meer worden weggetypt na zeshonderd woorden. Ik wil meegenomen worden.” Dat is wat we gaan proberen.
“Voorbij de blauwe stip”
De eerste serie wordt een dieptestudie van twaalf delen. Die ga ik als eindredacteur zelf schrijven. De titel is Voorbij de blauwe stip. Het gaat over wat het oneindige universum doet met onze theologie. Niet als bedreiging, niet als feestje voor sceptici, maar als eerlijke vraag. Wat betekent het dat onze aarde, dat blauwe stipje van Sagan, één van talloze mogelijke werelden is in een heelal waarvan we de randen niet zien? Wat doet dat met hoe we lezen over schepping? Wat doet dat met onze plek in het verhaal?
In het tweede deel zoom ik in op TRAPPIST-1. Dat is een rood-dwergsterstelsel op ongeveer veertig lichtjaar afstand met zeven aardachtige planeten in een baan die opvallend strak is afgesteld. Sinds de James Webb-telescoop online is, wordt er intensief onderzoek naar gedaan. Wat weten we wel? Wat weten we niet? En wat doen christenen ermee, los van de twee uitersten van “het is allemaal niets” en “het is allemaal bewijs”? Ik wil eerlijk kijken naar de wetenschap en eerlijk kijken naar het Woord, en ze niet tegen elkaar uitspelen.
Of ik na deel twaalf klaar ben met het onderwerp, weet ik niet. Maar twaalf delen, dat is wat ik kan overzien.
Blijf delen
Dat is wat ik echt wil zeggen aan het eind. Blijf delen. Een artikel dat je raakte, stuur het door. Een stuk dat je tegen de borst stuitte, stuur dat ook door, juist met je eigen reactie erbij. Wij worden niet groter door slimme marketing maar door mensen die zeggen: lees dit eens.
En als je het nog niet wist: we zijn ook op Instagram te vinden. Bij elke nieuwe blog plaatsen we daar één bericht. Niet meer, niet minder. Geen reels, geen dansjes, geen algoritmegedoe. Eén bericht per blog. Volg ons als je het handig vindt om zo op de hoogte te blijven.
We gaan door. Met meer diepte. Met dezelfde scherpte. Met dezelfde liefde voor de kerk, hoe ingewikkeld die soms ook is.
Bedankt dat jullie meelezen.
De eindredacteur