Het is juli. Voor velen van jullie betekent dat een koffer op zolder die naar beneden moet, een tent die één keer per jaar wordt uitgevouwen, of gewoon een week thuis met de wekker uit. En als er iets is wat we jullie deze maand willen meegeven, dan is het dit: geniet ervan. Echt.
Wij leven in een cultuur die rust bijna verdacht maakt. Wie stilzit, moet zich verantwoorden. Wie een week niets doet, voelt zich al snel schuldig. Maar de rust is geen gat in het leven dat we moeten opvullen. Ze is een gave. God rustte op de zevende dag, niet omdat Hij moe was, maar omdat rust bij het leven hoort zoals Hij het bedoelde. En Jezus zelf trok zich telkens terug, weg van de menigte, weg van het rumoer, om te ademen en te bidden.
Dus als je deze zomer een blog van ons overslaat omdat je op een terras zit of met je voeten in het zand, dan is dat precies goed. Wij schrijven niet om je agenda te vullen. We schrijven om je iets mee te geven voor onderweg. En soms is het mooiste wat je onderweg kunt doen: even niets.
Het ritme bevalt
Vorige maand schreven we dat we teruggingen naar twee blogs per week. Eén aan het begin van de week, één halverwege. Niet omdat de diepte minder belangrijk werd, maar omdat diepte lucht nodig heeft. Een tekst die je raakt, wil je even laten bezinken voordat de volgende voorbijkomt.
We kunnen nu, een maand verder, eerlijk zeggen: het bevalt. De mailbox bevestigt het, en wij merken het zelf ook. Twee stukken per week dwingt ons scherper te kiezen wat we publiceren en wat we, hoe goed het ook geschreven is, laten liggen voor een andere keer. Dat ritme houden we voorlopig gewoon vast. Ook door de zomer heen. Ook wij persoonlijk gaan de komende tijd er eventjes tussenuit; gelukkig kunnen we de stukken vooruit plannen en klaarzetten voor jullie.
Jullie blijven schrijven, en dat doet ons wat
We zeggen het vaker, maar het wordt niet minder waar: jullie blijven reageren. Bemoedigend, kritisch, twijfelend, soms met een vraag waar we zelf een week op moeten kauwen. Die stroom houdt niet op, en daar zijn we dankbaar voor.
Blijf het vooral doen. Niet als beleefdheid, maar omdat het echt iets verandert aan wat hier verschijnt. Wij zien in onze cijfers wát er gelezen wordt, maar niet waaróm. Daar hebben we jullie voor nodig. Een aantal van de keuzes die we het afgelopen halfjaar maakten, hadden we zonder jullie mails nooit zo genomen. Dus wat er ook in je opkomt bij het lezen: stuur het door. We nemen het mee, we denken erover na, en waar het ons corrigeert, laten we ons corrigeren.
Een stem erbij
We kijken deze zomer naar manieren om de blogs op meer plekken beschikbaar te maken. Niet iedereen leest even makkelijk een tekst van tien minuten. De één zit in de auto, de ander staat af te wassen, weer een ander vindt luisteren nu eenmaal prettiger dan lezen. Daarom onderzoeken we of we de blogs kunnen inspreken, zodat je ze straks ook kunt beluisteren in plaats van lezen. Via kanalen waar mensen vandaag toch al zijn, zoals YouTube.
Wij zijn daar nuchter in. Zoals we in Als de dominee een algoritme is al aangaven: het heeft geen zin om voor de middelen van nu de kop in het zand te steken. Een middel is een middel. De vraag is nooit óf het nieuw is, maar wát het dient. Een ingesproken blog is niet heiliger of onheiliger dan een gedrukte. De vraag blijft dezelfde: brengt het je dichter bij het Woord, en brengt het je terug naar de mensen met wie je gelooft? Zolang het antwoord ja is, gaan we met onze tijd mee zonder ons anker kwijt te raken.
En er is een webapp
Nieuw sinds kort, en het hoort in dit rijtje thuis: er is nu een webapp. Een plek om de blogs bij elkaar te vinden, op je telefoon, waar je ook bent. Handig voor onderweg, en één tik dichterbij dan het steeds opnieuw intypen van het adres. Neem gerust een kijkje.
Een webapp is niet een reguliere app. Het vereist geen ingewikkelde procedures bij Apple en/of publicatie onder een stichting of persoon. Daarom hebben we voor nu voor deze structuur gekozen. Iets omslachtiger dan een reguliere app, maar eenmaal geïnstalleerd heb je er blijvend profijt van.
Het gaat ons niet om de aantallen
We willen hier iets rechtzetten wat makkelijk verkeerd kan vallen. Ja, we zien cijfers. En nee, die zijn niet waar het ons om gaat. Een groot bereik zegt iets over zichtbaarheid, niet over of er iets landt in een hart.
Wat ons wél raakt, is wanneer iemand schrijft dat een stuk hem heeft opgebouwd. Dat een tekst een Bijbelgedeelte openlegde dat hij honderd keer had gelezen zonder het te zien. Dat iemand zich, na maanden van eenzaamheid in de eigen kring, weer gezien voelde. Dát motiveert. Niet de tellers, maar de mensen achter de mails.
En juist daarom blijven we het herhalen, want het is de kern van wat we willen zijn: een blog is geen kerk. We schreven het op onze Over-pagina en het staat volgende week nog scherper in De kerk die je niet kunt streamen, een stuk dat binnenkort verschijnt (ten tijde van publicatie dus nog niet inzichtelijk). Een scherm kan je aan het denken zetten. Het kan geen hand op je schouder leggen. Het kan geen brood met je breken. Dat kan alleen een gemeente, mensen van vlees en bloed die je naam kennen.
Wij zijn aanvullend. Nooit de vervanger. Als onze woorden iets planten of begieten, dan is dat mooi. Maar de groei, en het thuis, vind je niet bij ons. Die vind je daar, aan de tafel waar je mag aanschuiven. Als je deze zomer maar één ding met een blog van ons doet, laat het dan zijn dat je terugloopt naar zo’n plek.
Interessante stof, ook elders
We lezen zelf breed, en we vinden het goed om te zien dat de vragen waar wij mee bezig zijn ook op andere plekken worden gesteld. Zo kwamen we een stuk tegen van Heine Bosma, Waarom vertrouwen we influencers soms meer dan dominees?, over hoe gezag verschuift in een digitale wereld. Van functie naar aanwezigheid, van positie naar vertrouwen.
We herkenden er iets van onze eigen zoektocht in. De vraag waarom mensen naar de één wél luisteren en naar de ander niet, houdt ons ook bezig. En het is bemoedigend om te merken dat dit gesprek breder gevoerd wordt, door schrijvers met een naam en, zoals wij, door schrijvers zonder. Wat telt is niet wie het zegt, maar of waarheid en liefde er bij elkaar blijven. Lees het gerust eens.
Tot slot
Vier maanden zijn we onderweg. We begonnen met een blogsite en een gebed, en we hebben nog altijd geen idee waar dit precies heen gaat. Wat we wel weten: we gaan door, in hetzelfde ritme, met dezelfde scherpte, en met dezelfde liefde voor de kerk en voor de mensen die ons lezen.
Maar eerst is het zomer. Rust uit. Laat je voeden waar je gevoed wordt, en laat je vooral kennen waar je gekend wordt. Wij zijn er straks weer.
Ik heb geplant, Apollos heeft begoten, maar God heeft de groei gegeven.
1 Korinthe 3:6
De eindredacteur
Vakantieperiode en tips
Waar vind jij dat wij als schrijvers en betrokkenen van Woord & Geest onze tijd in moeten steken in het komende seizoen? Deel gerust je suggesties. We lezen alles. Reageren doen we in deze periode iets minder snel. Vanaf medio augustus zijn we er weer.